Schorzenia kręgosłupa stają się coraz większym problemem współczesnej młodzieży, o czym świadczą chociażby rutynowe badania, przeprowadzane przez szkolne pielęgniarki. Sama doskonale pamiętam, jak niewiele osób w moich klasach w podstawówce, gimnazjum czy też liceum mogło pochwalić się naprawdę prostym kręgosłupem. Wielu uczniów już od najmłodszych lat wysyłano na rehabilitację w ramach ćwiczeń korekcyjnych. Na skrzywienia kręgosłupa ma wpływ wiele różnych czynników, aby zatem zapobiec konieczności poddawania się rehabilitacji powinniśmy podjąć kilka bardzo ważnych środków. Przede wszystkim bardzo dużo mówi się o tym, że maluchy noszą na swych barkach zbyt ciężkie plecaki. Oczywiście jest to prawda i nie da się ukryć faktu, że nawet najlepsza rehabilitacja nic nie pomoże, jeśli nie zniwelujemy przyczyny problemu. Poza tym należałoby również wspomnieć o tym, iż na skrzywienia kręgosłupa ma wpływ styl życia młodych ludzi, którzy coraz rzadziej uprawiają sporty, a zatem kiedy przyjdzie do nas nasz maluch z prośbą o kolejne zwolnieni z ćwiczeń na zajęciach wychowania fizycznego, być może warto zastanowić się nad tym, czy wypisując zwolnienie rzeczywiście wyświadczamy mu przysługę? Warto za to motywować dziecko do jakiejkolwiek aktywności, być może nie lubi ono gier zespołowych proponowanych na zajęciach w szkole, ale za to spodoba mu się coś bardziej indywidualnego? Może warto rozbudzać w dziecku miłości do tańca czy karate, by uniknąć później konieczności prowadzenia go na kolejne sesje rehabilitacyjne? Niemniej jednak nierzadko rodzicom nie udaje się uchronić dzieci przed skrzywieniami kręgosłupa, wówczas należy dołożyć wszelkich starań, by dziecko brało udział w rehabilitacji. Należałoby również pamiętać, iż ćwiczenia raz w tygodniu, choć przydatne, tak naprawdę niewiele zmienią, jeśli dziecko nie będzie ćwiczyło również w domu, najlepiej po kilkanaście minut dziennie zarówno rano jak i wieczorem. Zadaniem rodziców jest zachęcanie do rehabilitacji, a jeśli trzeba być może warto również poćwiczyć z dzieckiem?
Oglądając telewizję nieraz napotkamy na często denerwujące nas reklamy, w których oferowane są produkty poprawiające naszą kondycję fizyczną czy sylwetkę i wygląd ciała. Często zdenerwowani po prostu szybko przełączamy na inny kanał, warto jednak przyjrzeć się czasem takim reklamą, może nie dla samej oferty ale dla tego, co jest na nich ukazywane. Mianowicie reklamy tego typu najczęściej prowadzą mistrzowie i trenerzy fitness i kulturystyki. Te dwie dziedziny pracy nad sobą samym, nad własnym ciałem zyskują na całym świecie coraz więcej entuzjastów, praktykujących ćwiczenia tak w specjalnie tworzonych w tym celu klubach fitness jak i we własnym domowym zaciszu. Wiele osób zapyta się w tej chwili, po co w ogóle takie ćwiczenia, przecież zdrowie mi dopisuje, pomimo że nie jestem aktywnym fanem sportu, do tego nie mam czasu. Nic bardziej mylnego! O nasze ciało, zdrowie i kondycję fizyczną powinniśmy dbać przez całe życie, począwszy od najmłodszych lat, a skończywszy na starszych osobach, dla których zdrowie staje się wartością nadrzędną.
Czym w ogóle jest fitness? Jest to system ćwiczeń, przeznaczonych dla osób w każdej kategorii wiekowej i dostosowany do każdego wedle indywidualnych potrzeb i wymagań, który za pomocą aktywnego treningu, obfitującego w pełne dotlenienie naszego organizmu sprawi, że będziemy zdrowi, będziemy także czuć się zdrowo i przede wszystkim będziemy posiadaczami pięknie wyglądającego, wysportowanego i atrakcyjnego ciała. Niewiele osób wierzy w takie efekty, faktem jest jednak, że takie ćwiczenia poparte odpowiednio dobraną dietą i przede wszystkim podparte naszą siłą woli mogą zdziałać cuda. Fitness łączy się z kulturystyką, pojęciem kojarzonym głównie z mężczyznami, jednak niekoniecznie. Coraz więcej kobiet kulturystek mówi z zadowoleniem o swoich mięśniach. Czym bowiem jest kulturystka? To rozwijanie własnego ciała, które po godzinach pracowitego treningu pozwoli rozwinąć się naszym mięśniom, sprawiając że poprawi się nasza kondycja fizyczny a sami będziemy wyglądać atrakcyjniej. Jednym słowem fitness jest czymś, co możemy zrobić dla siebie i naszego ciała, ciesząc się z fizycznych i wizualnych efektów.
Żużel jest sportem niezwykle ryzykownym. W karierę każdego zawodnika wpisane jest wiele trudnych, poświęconych na rehabilitację tygodni. O tym jakie trudne i niebezpieczne jest wykonywanie tego zajęcia przekonuje kariera Krzysztofa Cegielskiego. Karierę zaczynał w Stali Gorzów, której jest wychowankiem. Tuż po uzyskaniu uprawnień do startów wśród zawodowców złamał na torze kość udową. Rehabilitacja zajęła mu cały rok, przez co stracił swój pierwszy sezon startów. Jego kariera szybko się rozwijała, a on uważany był za bardzo obiecującego zawodnika młodego pokolenia. Już w 1998 roku regularnie punktował w najlepszej obecnie lidze żużlowej świata- lidze polskiej. Wtedy też wywalczył dwa medale mistrzostw świata juniorów. Przeniósł się do Gdańska, który opuścił w cieniu skandalu finansowego, za który groziło mu pozbawienie licencji. Ostatecznie konflikt rozwiązano, a zawodnik przeniósł się do Gniezna. Zaczął regularniej reprezentować nasz kraj na międzynarodowej arenie stając się czołowym zawodnikiem z Polski. Owocnie zapowiadającą się karierę zakończył sezon 2003. W meczu ligi szwedzkiej walka w biegach nominowanych pomiędzy Cegielskim a Ryanem Fisherem zakończył upadek. Upadek z dramatycznym zakończeniem, upadający Polak został uderzony przez pędzący motocykl Fishera, z którym wgniótł się w bandę. O 180 stopni obrócił się kręg szyjny u Cegielskiego, który przez 50 minut nie odzyskiwał przytomności. Tak zakończyła się jego wspaniale zapowiadająca się kariera, za rozpoczęła się trwająca do dziś rehabilitacja. Krzysztof Cegielski jeździ na wózku inwalidzkim, i jest komentatorem żużlowym w telewizji. Sam mówi jednak że rehabilitacji da owoc i pewnego dnia sam wstanie i zacznie chodzić. Oby się nie mylił. Cegielski jest przykładem człowieka nie tracącego nadziei, jest także przykładem sportowca który dla pasji, miłości do żużla i kibiców zostawił własne zdrowie na szwedzkim torze żużlowym. Pasję zamienił na rehabilitację, cały czas jednak nie poddaje się jak przystało na żużlowca i walczy do mety, którą dla niego będzie możliwość chodzenia.
Rehabilitacja to słowo, które wielu z nas kojarzy się negatywnie, bowiem wydaje się nam, że owym zabiegom poddają się ludzie bardzo chorzy, którzy na koncie swoich doświadczeń mają bardzo negatywne wydarzenia. Rzeczywiście bardzo często to osoby po dość ciężkich wypadkach wędrują na sale rehabilitacyjne, jednak nie znaczy to, że słowo rehabilitacja jest wyrokiem. Jest bowiem bardzo wiele osób, dla których owa rehabilitacja jest jedyną nadzieją, dla których zwykle ćwiczenia, które większości ludzi nie sprawiają problemu, stanowią ciężką drogę do pełnego wyzdrowienia. Dlaczego zatem tak wiele osób boi się poddać rehabilitacji? Przede wszystkim jest to bardzo duży wysiłek nie tylko fizyczny, ale również psychiczny. Podczas rehabilitacji musimy zmierzyć się bowiem z naszymi lękami, ograniczeniami, musimy walczyć w własnymi słabościami. Czynności, które jeszcze kilka dni czy tygodni wcześniej nie stanowiły dla nas najmniejszego problemu teraz mogą okazać się prawdziwą torturą. Doświadczeni rehabilitanci będą jednak potrafili przeprowadzić nas przez całą procedurę. Rehabilitację zwykle zaczyna się od małych kroczków, dlatego też wiele osób jest do niej bardzo zniechęconych, bowiem jak to zwykle bywa, chorzy od razu pragną stanąć na własne nogi i wrócić do normalnego życia. Bardzo często jest to jednak niemożliwe, a naszą aktywność musimy ograniczyć do podnoszenia piłki czy powolnego zginania nóg w stawie kolanowym. Jednak nawet jeśli nasze ćwiczenia wydają się nam totalnie bezsensowne, powinniśmy zaufać naszym trenerom i wytrwale wykonywać ćwiczenia, które nam zlecają. Może okazać się bowiem, że już po tygodniu czy dwóch nasz trening zacznie być nieco bardziej intensywny. Wówczas z pewnością będziemy musieli wykazać się samozaparciem i silną wolą, by nie poddać się w połowie drogi i nie stracić wiary, że możemy osiągnąć dawną sprawność. Czasami bowiem okazuje się, że mimo niepowodzeń i własnej bezsilności, nie możemy się poddawać, bowiem nikt nie wykona owej pracy za nas.
Rehabilitacja to szereg różnych zabiegów, których głównych celem jest doprowadzenie do przywrócenia wszystkich funkcji i zdolności sprzed choroby lub wypadku i umożliwienie pacjentom funkcjonowania w społeczeństwie. Jeżeli nie jest to możliwe ze względu na ograniczenia medycyny, ma ona pomóc i chociaż poprawić życie niepełnosprawnemu i doprowadzić do jak największej samodzielności. Jest to więc bardzo ważny proces, w końcu ma istotny wpływ na przyszłe życie pacjentów. Od skuteczności rehabilitantów zależy często czy człowiek będzie mógł poruszać kończynami albo chodzić. Jeżeli będziemy rehabilitować się u kogoś niekompetentnego może to mieć tragiczny wpływ na nasze dalsze życie. Znaczny rozwój rehabilitacji nastąpił po drugiej wojnie światowej, kiedy zaczęto traktować ją jako trzeci etap terapii zaraz po diagnozowaniu i leczeniu. W skład zespołu terapeutycznego wchodzi wiele lekarzy o różnych specjalizacjach. Mogą to być fizjoterapeuci, psychologowie, pediatrzy, neurologowie, urologowie i wielu innych. Na fizjoterapie czyli rehabilitacje medyczną składają się trzy elementy a konkretnie masaż leczniczy, fizykoterapia oraz kinezyterapia. Masaż leczniczy to fizyczne oddziaływanie na organizm polegające na miejscowym ucisku danej tkanki. Istnieje bardzo dużo rodzajów masażu leczniczego jak i wiele technik jego stosowania. Masaż można wykonywać poprzez nacieranie, uciskanie głaskanie lub oklepywanie mięśni. Bardzo dobre efekty daje łączenie masażu leczniczego z hydroterapią i aromaterapią. Kinezyterapia to leczenie za pomocą ruchu i ćwiczeń gimnastycznych. Istnieje wiele różnych ćwiczeń które pomagają w rehabilitacji. Kinezyterapie możemy podzielić na miejscową, ćwiczenia oddziałują jedynie na chorą część ciała oraz kinezyterapie ogólną, na którą składają się ćwiczenia poprawiające kondycje, ćwiczenia ruchowe w basenie czy np. sport dla inwalidów. Trzecią częścią składową rehabilitacji medycznej jest fizykoterapia. Polega ona na działaniu na organizm różnych bodźców wytwarzanych przez naturę bądź wytwarzanych przez specjalne urządzenia. Może to być np. laser, prąd, światło czy krioterapia czyli leczenie zimnem.